I dag har eg sett elevane til å skriva julebrev til ein ven. Eg stilte dei berre eitt krav: Brevet skal sendast. Då er det vel rimeleg at eg gjer det same.
Eg høyrer lyden frå eit hundretals tastande fingrar – og freistar halda ut min tause gråt, for eg kom over eit dikt frå 1946, av Emil Boyson, og eg var so ubudd då eg byrja lesa:
BARNET
Et kort minutt på min vei gjennom parken
ser jeg din lek.
Din far, som passer på dig,
leser ”Israelitisches Familienblatt”.
(Berlin, 1933; ennu er det tillatt for jøder
at sitte på en benk i en park:
vi er humane, der Führer will es.
Men det skal ikke vare lenge.)
Du reiser dig fra sandhaugen,
dine små ben piler bort til ham,
de svarte krøllene danser rundt hodet ditt,
du roper: ”Vater, Vater!”
og mørke øien-stjerner stråler av glede
og av all en fremmed rases ynde. –
Det skal ikke vare lenge.
De tar klærne av dig (vær økonomisk; der Führer will es)
og slenger dig inn i den store ild-ovn.
Der Führer will es. –
Lille menneskeblomst av en fremmed rase;
blandt alle levende er jeg den eneste
som vet at du har levd.
De slengte din far inn i ild-ovnen,
og alle hvis øine våket over din barndom,
og alle som var av samme blod som du.
Dine mordere har glemt dig.
Dette er Alt hvad jeg har at si.
– Det kom berre so brått på meg, medan ungdomane arbeidde, men upassande er det vel ikkje å nytta eit jødisk gutebarn som motiv i eit brev ved juletid.
